Gedicht van Bonhoeffer over ‘de leegte’ (hij/zij) in het rouwproces

“Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden

kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen;

je moet dat niet proberen, je moet eenvoudig

aanvaarden en volharden.

Dat klinkt hard, maar het is een grote troost,

want zolang de leegte blijft, blijf je aldoor

met elkaar verbonden.

 

Het is fout te zeggen: God vult die leegte

hij vult haar helemaal niet, integendeel

hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo de

vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren,

zij het dan ook in pijn.

Hoe mooier en rijker de herinneringen

des te moeilijker de scheiding.

Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering

in stille vreugde.

De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees,

maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.

 

Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen

blijft graven, je erin verliest.

Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor

maar alleen op bijzondere ogenblikken.

Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat,

een veilig bezit;

dan wordt het verleden een blijvende bron

van vreugde en kracht.”

 

 

Advertenties